مرد آروم راه می رفت سردش بود و فکر می کرد به دختر کوچولوش و به پسراش که تو خونه منتظرش بودن و و به زنش که به امید اون زنده بود و و به خودش که تو شهرغریب ، تنها و بی کس توی اون هوای سرد یخ می زد سه روز بود هیچی نخورده بود سه روز بود که خودشم نمی دونست چه جوری ولی دووم آورده بود شب بود و اون همینطور فکر می کرد و راه می رفت .یکی رو دید. یه صدایی بهش گفت : برو برو کمک بخوا ولی اون گفت : نه غرورم چی میشه؟اون حتی چند بار خواسته بود که در خونه ها رو بزنه و کمک بخواد ولی این کار و نکرده بود اما این بار دیگه دیگه نباید به غرورش فکر می کرد اون به خاطر خونواده ای که نمی تونست بدون اون زندگیش رو ادامه بده ، باید ادامه می داد، پس رفت.آقا پسر ببخشید شما پتویی چیزی دارین به من بدین؟ آخه یه روزه اومدم اینجا تا پیش یکی از آشناهام که اینجا کار می کنه ، کار کنم ولی پیداش نکردم ( دوباره فکر کرد. می خواست برگرده ولی یاد نگاهای منتظر بچه هاش و چشمای مریض زنش افتاد. نه، باید پیداش می کرد.) و ادامه داد و گفت: سردم اگه ممکنه یه کمکی بکن. پسر خیلی ناراحت شد ولی گفت که پتو ندارن و رفت ، اما کمی جلوتر یادش افتاد پتوی اضافه ندارن ولی کاپشن و لباس گرم قدیمی دارن پس برگشت و اون مرد رو سوار ماشینش کرد و برد جلوی در خونش بهش کاپشن، لباس گرم و کمی هم پول داد. مرد خیلی دعاش کرد و پیاده شد و آروم رفت وقتی میرفت پسر نگاش می کرد چقدر رنجور چقدر خسته و غمگین راه می رفت.
خدایا چه جوری شبا بخوابم؟
خدایا چند نفر شبا وقتی ماها تو خواب نازیم اون بیرون یخ می زنن؟ چند تا بچه منتظرن که باباشون بیاد غافل از اینکه بابا رفته و دیگه نمیاد آخه اون یخ زده و اومده پیش تو؟